Monday, July 20, 2009

"என் உயிர் ஈடாகுமானால்"!

ஏ கடலே !

உனக்கு கருணை இல்லையா ?

உன்னை பார்த்து

ஆனந்த பட்ட என் மக்களுக்கு

நீ கொடுத்த பரிசு

இதுதானா?

எத்தனை எத்தனை

பிஞ்சு குழந்தைகளை

நீ இரையாக்கிக் கொண்டாய் !

எத்தனை எத்தனை

முதியவர்களை

உன்னுள் இழுத்துச் சென்றாய் !

பெற்றத் தாயின்

கையில் இருந்த

பிஞ்சு நெஞ்சை

தட்டி சென்றாயே ....

ஏ கடலே!

நீயும் பெண் தானே ?

இந்தியா வல்லரசாகி விடும்

என்று கனவு கண்டு

கொண்டு இருந்தோம் !

அந்த கனவை

நனவாக்க நினைத்த

எங்கள் இளம் சிறார் களை

உன் கோரப் பசிக்கு

உணவாக்கி விட்டாயே !

இன்னும் என் மக்க ளால்

ஒரு குஜராத் பூகம்பத்தை

மறக்க முடிய வில்லை .......

ஒரு கும்பகோணம் தீ விபத்தைச்

ஜீரணிக்க முடிய வில்லை......

ஒரு அதிர்ச்சியை

மறக்க நினைப் பதற்குள்

இன்னொரு பேர் அதிர்ச்சியை

கொடுத்து விட்டாயே !

ஏ சுனாமியே !

ஒரு அநாதை இல்லத்தை

மூட நினைப் பதற்குள்

நூறு அநாதை இல்லத்தை

திறக்க வைத்து விட்டாயே ........

அடுத்தவர்களுக்கு உணவிட்டு

மகிழ்ந்த என் மக்களுக்கு

அடுத்த வேலை

சோற்றுக்கு

கையேந்தும் நிலையை

ஏற்படுத்தி விட்டாயே !

ஏ கடலே !

நீ ஆர்பரித்து வரும்போது

உன் அழகை

இரசிக்கத் தானே

என் மக்கள்

காத்து இருந்தனர் .....

அவர்கள் ஆனந்தத் திற்கு

சாவு மணி அடித்து

அழைத்து சென்று விட்டாயே !

ஏ கடலே !

உன் கோரப் பசிக்கு

வயது வித்தியாசம் தெரியாதா ?

நேற்று பிறந்த

மொட்டுகளை எல்லாம்

உணவாக்கிக் கொண்டாயே ....

ஏ பூகம்பமே !

யாரிடம் கற்றுக் கொண்டாய்

இந்த அராஜெக செயலை ....

எப்படி மறந்துப் போனாய்

இறக்கப் பண்பை ....

ஏ சுனாமியே !

இனி ஒருமுறை வேண்டாம்

இது போன்ற கொடுரம்.

உன் உயிர் பசிக்கு

என் உயிர் ஈடாகுமானால்

என்னையே தருகிறேன்

என் மக்களை விட்டு விடு............................!!!

No comments:

Post a Comment